Ashley James daagt historische verslagen uit die zwarte suffragettes uitstoten, bevrijding commercialiseren en slavernij romantiseren Onofficieel , haar eerste show in het Guggenheim Museum.
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in geschiedenis en het historische record als zowel een container voor geschiedenis, maar ook symbolisch ervan, vertelt James aan ESSENCE.
Haar eerdere werk in de academische wereld reflecteerde en onderzocht werk uit de hele diaspora. In de Yale University Art Gallery, Studio Museum in Harlem en, meest recentelijk, het Brooklyn Museum, toonde ze tentoonstellingen die ideeën opriepen over wie het verdiende om vereerd te worden. Ik heb een zwarte achtergrond en dit idee om de geschiedenis en de receptie van geschiedenis in vraag te stellen, is echt de sleutel tot zwarte studies. 
Onofficieel toont werk van 13 kunstenaars. Sadie Barnette, Sarah Charlesworth, Sara Cwynar, Leslie Hewitt, Tomashi Jackson, Glenn Ligon, Carlos Motta, Lisa Oppenheim, Adrian Piper, Lorna Simpson, Sable E. Smith, Hank Willis Thomas en Carrie Mae Weems reageren elk op afwezigheden en aanwezigheden in het enige verslag van de waarheid. James ziet hun uitspraken als een manier om terug te komen op een dominante geschiedenis die een weerspiegeling is van specifieke mensen aan de macht - de overwinnaars, specifieke instellingen en alle waarden die ze dragen.
Elke kunstenaar heeft een eigen benadering om historische consensus in twijfel te trekken. Weems verwerpt racistische stijlfiguren met kleur en taal, terwijl Piper retoriek ontmaskert waardoor Addison Rae Jalaiah Harmon kon overschaduwen. Willis Thomas herinnert ons eraan dat als er geld op het spel staat, zelfs bedrijven zullen toegeven dat zwart mooi is. 
Hank Willis Thomas, Iets om in te geloven, 1984/2007. Chromogene afdruk, afbeelding: 30 1/8 x 21 1/2 inch (76,5 x 54,6 cm); lijst: 36 9/16 x 27 15/16 x 2 inch (92,9 x 71 x 5,1 cm), editie 5/5. Solomon R. Guggenheim Museum, New York, Gekocht met geld bijgedragen door de Photography Committee 2011.13. © Hank Willis Thomas
Op een basisniveau is sceptisch zijn over die historische gegevens de sleutel tot een soort verdediging, zelfs als het zo simpel is als zeggen: 'je rapporteert dit niet correct,' zei James, de eerste fulltime zwarte curator van het museum. De reis van de show dwingt je om te pauzeren bij de jonge Anita Hill en ons te herinneren aan de mainstream gedempte Tarana Burke totdat rijke blanke vrouwen mij ook begonnen te schreeuwen. 
Lorna Simpson, Flipside, 1991. Gelatinezilverdrukken en gegraveerde plastic plaquette, tweeluik, 51 1/2 x 70 inch (130,8 x 177,8 cm) in totaal, editie 2/3. Solomon R. Guggenheim Museum, New York, Gekocht met geld bijgedragen door de Fotografiecommissie 2007.32. © Lorna Simpson
Who's on the record is ook iets dat mijn denken over de kwestie van documentatie in het algemeen heeft geleid en ook zijn weg vindt in de show, voegt James eraan toe. Dat is zeker een vraag die centraal staat in de praktijk van Lorna Simpson. Ze denkt na over de positionering van zwarte vrouwen in haar fotografie. Zwarte mensen en zwarte vrouwen zijn op een specifieke manier in het historische verslag geschreven die een eigen soort verhaal nodig heeft. Ik denk dat de artiesten in de show echt denken aan verschillende politieke geschiedenissen, sociale geschiedenissen, persoonlijke geschiedenissen.
De persoonlijke geschiedenis van Barnett verschijnt in de vorm van geselecteerde pagina's van COINTELPRO-rapporten over haar vader, Rodney Barnette. Een deel van de vijf pagina's over door de staat gesanctioneerd geweld tegen de Black Panther Party bevat details van een poging om zijn baan te saboteren door te onthullen dat hij het aandurfde samen te wonen met een persoon met wie hij niet getrouwd was. Houdingen over ras, klasse en religie leven tussen de fluorescerende roze gespikkelde samenvatting. De klinische formulering is opgesteld door een instelling die slechts één weg naar het gezin zag. Er is niet echt een objectieve waarheid, wat een hoofdthema is, zegt James. Er verschijnt geen context op de pagina's waardoor het belangrijk is aandacht te schenken aan alles wat het verslag niet kan zeggen. Geen enkele plaat zou de kracht moeten hebben om alles te zeggen. 
Sadie Barnette, het FBI-dossier van mijn vader; Installatie van overheidspersoneel, 2017. Vijf archiefpigmentafdrukken, 22 x 17 inch (55,9 x 43,2 cm), oplage 3/5. Solomon R. Guggenheim Museum, New York, Gekocht met fondsen bijgedragen door de Young Collectors Council, met aanvullende fondsen bijgedragen door Peter Boyce II 2018.57. © Sadie Barnette. Foto: Courtesy Fort Gansevoort
Het verzoek van de Freedom of Information Act dat Barnette indiende om de gegevens van de FBI te verkrijgen, duurde zo lang om te voldoen dat ze als scans arriveerden. Ze verwachtte dat het in de doos van deze bank zou komen, alleen maar stapels en stapels papieren. Maar in feite waren het digitale bestanden. Ze kreeg een USB-stick, zegt James. Er is een dissonantie tussen wat je van de plaat vindt en het feit dat er eigenlijk veel tijd is verstreken.
Het contrast tussen fysieke en virtuele platen is voelbaar in Off The Record. Charlesworths krantenbeelden en Smiths zeefdrukken in kleurboeken roepen gedachten op aan tablets en tijdlijnen. De audiotours die op Soundcloud worden gehost terwijl klanten van Leslie Hewitt naar de nabijgelegen Jackson Pollock NFT-debatten wandelen, woeden maar door. Dit gevoel van digitaal trekken aan het vorige record, het papieren record, is een spanning die een soort onderliggende spanning van de show is, zegt James voordat hij opmerkte dat inconsistenties in media-aandacht en academische tijdschriften niet ophielden met 5G. De speler laden...
Digitaal heeft zoveel te bieden op het gebied van de democratisering van de openbare ruimte en ik denk dat ik voor de goede orde hetzelfde zou zeggen. Aan de andere kant is er veel instabiliteit op het digitale en op het internet.
De dood van Vine en de uittocht van Tumblr bewijzen dat het bloeiende ecosysteem van vandaag de lege bestemmingspagina van morgen kan zijn. Zoals we weten, is het ook geen utopische ruimte, zegt James. Net zoals het papieren dossier een weerspiegeling is van de waarden van verschillende instellingen en belanghebbenden, is internet dat ook en dat betekent dat het nooit echt deze ruimte van vrijheid en mogelijkheid kan zijn. 
Leslie Hewitt, Riffs op Real Time (3 van 10), 2006-09. Chromogene print, 30 x 24 inch (76,2 x 61 cm), editie 5/5. Solomon R. Guggenheim Museum, New York, Gekocht met geld bijgedragen door de Fotografiecommissie 2010.55. © Leslie Hewitt
Terwijl ze de show ontwikkelde, nam ze een analoge benadering om haar eigen essays, onderzoek en het proefschrift te beoordelen waarmee ze een doctoraat van Yale behaalde. In sommige opzichten is de show heel erg een verlengstuk van mij, omdat ik aan mezelf moet toegeven dat ik een papieren persoon ben. Ik bewaar al mijn oude papieren, alles wat geschreven is, deelt ze. Er is iets aan het uitwerken van ideeën op papier dat het gewoon beter voelt.
James wil dat het publiek alles als artefacten ziet, van appartementsaanvragen tot volkstellingen. Deze show is gericht op materialen die letterlijk ons hele leven in sommige vormen beheersen, we hebben allemaal te maken met records op verschillende niveaus en op vele, vele manieren, letterlijk dagelijks, zegt ze.
Ze hoopt ook dat kijkers zullen nadenken over de manieren waarop ze informatie overbrengen, verder dan wat er net is geschreven, verder dan wat alleen is afgebeeld.
Zoals ze het zegt: deze dingen die zo alledaags zijn dat ze het gevoel hebben dat ze gestabiliseerd zijn, maar ze zijn niet geconstrueerd.
James, wiens 2019 afspraak aan het Guggenheim landelijke krantenkoppen, is niet onkundig van haar persoonlijke plaats in het record. Haar positie heeft het potentieel om zich gewogen te voelen. Dat is een vreugdevolle druk, zei ze. Een toewijding aan verschillende doelgroepen is iets dat ik heel goed kan en graag kan dragen, want voor mij betekent dat dat het werk waar en belangrijk is. Ik doe dit werk omdat ik deze kunstenaars, deze ideeën met veel gemeenschappen wil delen.
De vurigheid rond haar prestaties houdt haar niet bezig, omdat ze als student geschiedenis weet dat zij, en de instellingen waar ze plaatsvonden, slechts een deel van het verhaal zijn.
Ze herinnert ons er zorgvuldig aan dat er veel kunstwerelden zijn.
Meer informatie over Off The Record hier .