Het is onmogelijk om de impact te kwantificeren die Aretha Franklin heeft gehad op de Amerikaanse populaire muziek en cultuur. Ze verscheen op Aanplakbord 's hitlijsten meer dan 70 keer en werd bekroond met 18 Grammy's. Dan is er de manier waarop ze nummers als Respect (oorspronkelijk Otis Redding's), Bridge Over Troubled Water (van Simon & Garfunkel) en You've Got a Friend (van Carole King) transformeerde.
En laten we de ruimte die Franklin voor eeuwig in ons hart heeft om onbeschaamd en goddelijk zwart te zijn niet vergeten - een culturele fakkeldrager die een van de eerste zwarte vrouwen was die de cover sierde van Tijd . Soms, zoals in 1970, moest Franklin de ten onrechte gearresteerde Angela Davis redden. Soms, zoals in 1985, reed Aretha in een roze Cadillac. 
In 1970 was Franklin stevig verankerd als de Queen of Soul - en begon het decennium met een Grammy-overwinning (haar vijfde) voor Don't Play That Song.
Haar hele carrière heeft ze onze melancholie gekanaliseerd in nummers als Misty, It Hurts Like Hell en Chain of Fools. Haar belichaming van emoties voor massa's mensen moest vermoeiend zijn, maar Franklin bleef de hitlijsten domineren in de jaren zestig, zeventig en begin jaren tachtig.
De blijvende invloed van de zanger op de artiesten van vandaag wordt gezien in hun verlangen om het emotionele en vocale bereik van de Queen of Soul vast te leggen. Maar voor de zangers van vandaag gaat het niet alleen om een bepaald nummer. Het gaat over de complexiteit van Franklins talent, de helderheid van haar instrument en muzikale ambitie, haar spiritueel activisme en de berry Blackness van haar blues. 
Later dit jaar zal Cynthia Erivo een eerbetoon brengen aan Franklin wanneer ze schittert in de Nat Geo-serie Genius: Aretha.
Cynthia Erivo zal het voorrecht hebben om de hoofdrol te spelen als Franklin in de komende National Geographic-serie Genius: Aretha . Franklin is ook te horen in de muziek van artiesten voor wie ze een pad heeft vrijgemaakt. Toen Mary J. Blige in 1992 debuteerde met Wat is de 411? , kreeg ze meteen het label Aretha van Gen X.
Blige was, en is, heel erg zichzelf, maar Franklin vloeit het meest levendig door de zang van Mary J. in haar hit Seven Days uit 1997. In de gelijktijdige vrolijkheid en angst van de teksten op donderdag / dingen waren niet / hetzelfde, Aretha leeft en ademt. Zet het volume hoger als Alicia Keys zingt, My lovin' voelt als ooo , op You Don't Know My Name uit 2003. 
Mary J. Blige's zang op haar eerste twee albums, geïnspireerd door Franklin, maakte haar in 1994 de Queen of Hip-Hop Soul.
Net als die van Franklin, wordt de zang van Keys dikker van puur verlangen. Wanneer Janet Jackson de leiding heeft met het zachte, stampende refrein van I Get Lonely, staat Franklin daar met een goedkeurend hoofd schuin. Hetzelfde geldt voor Deborah Cox's soul-baring-inspanning uit 1998, Nobody's Supposed to Be Here en Karyn White's hit uit 1988, Superwoman.
Ja, de lijst strekt zich zelfs uit met opzwepende partyjams en two-steps. Je kunt de weggelopen liefde van Franklin's Day Dreaming horen in Mariah Carey's favoriete Dreamlover uit 1993. En Beyoncé's bruisende 2011-aanbod Love on Top heeft de hoge hoed-en-staarten schittering van Franklin's optredens uit de jaren zeventig.
Het gaat over de complexiteit van Franklins talent, de helderheid van haar instrument en muzikale ambitie, haar spiritueel activisme en de berry Blackness van haar blues. De speler laden... —DANYEL SMITH , CULTUREEL KRITIEK
Kun je het niet zien / De gloed op de ruit weerspiegelt stilistisch Aretha's Ik hou van het soort manieren / We hebben ons plezier. En Franklin's jaren 70-vibe golft ook door Whitney Houston's single It's Not Right But It's Okay uit 1999. Aretha's aura is bijna alomtegenwoordig.
De droevige melodie van haar This Girl's in Love With You zit in Erykah Badu's hartverscheurende Next Lifetime. Brownstone's hit uit 1994, If You Love Me, is praktisch een eerbetoon - van leden Monica Doby, Nicci Gilbert en Charmayne Maxwell - aan de verhoogde gospel-licks van de koningin zelf. 
R&B-groepen zoals Brownstone stonden bekend om hun voorkeur voor Franklins gospel-licks.
En er is veel over de sfeer van Ella Mai's Boo'd Up die spreekt over Franklin's diepe versmelting van assertief en teder. Aretha's gedurfde extase leeft ook in de booty-pop-Bend over, big rover / We're gonna tear the joint up-van Megan Thee Stallion.
Al dit ongegeneerde delen van verlangen, van liefde? Het is de reden waarom we huilen - zoals president Obama deed - wanneer onze dappere Aretha die noten raakt. Ze draagt alle vrouwen die eerder in haar oeuvre kwamen: Ella Fitzgerald, Dinah Washington, Mahalia Jackson en meer, artiesten die jazz en gospel van chitlin-circuits naar geïntegreerde concertzalen brachten. 
Tijdens 2015 Kennedy Center Honours , werd president Obama zichtbaar emotioneel toen Aretha Franklin (You Make Me Feel Like) A Natural Woman uitvoerde, het door Carole King geschreven deuntje dat de Queen of Soul opnieuw opnam en in een volkslied veranderde.
Het effect van Aretha Franklin op de Amerikaanse populaire muziek en cultuur meten is misschien onmogelijk, maar er is vreugde in de poging. Net als Blackness in de popcultuur en het werk van zwarte vrouwen in alle dingen, is de invloed van Aretha Franklin - zelfs als je het niet ziet, zelfs als je het niet kunt horen - er altijd, tokkelend onder alles.
Oscarwinnares Jennifer Hudson, die Franklin zal vertolken in de aankomende biografische film Respect, zong op de begrafenis van Franklin in 2018. Hudson is misschien wel de erfgenaam van Franklin - een cultureel icoon met vergelijkbare kracht en stembereik. Maar net als bij Franklin is er veel werk in Hudsons liefde voor ons. 
Jennifer Hudson (hier te zien in 2019) werd door de koningin getikt om de iconische zangeres te portretteren in de biopic Respect (in geselecteerde theaters op eerste kerstdag).
Zoals zij en alle anderen die Franklins nalatenschap voortzetten maar al te goed weten, zijn we alleen maar hogere bergen aan het beklimmen, in een poging om thuis te komen; en koningin Aretha is bij ons en verlicht de weg.
Daniel Smit ( @danamo ) is schrijver en cultuurcriticus. Haar aankomende boek, Shine Bright: hoe zwarte vrouwen popmuziek overnamen en cultuur voor altijd veranderden (One World/Random House) , komt in februari 2021 aan.
Dit interview verscheen oorspronkelijk in het mei/juni 2020-nummer van ESSENCE magazine, dat nu in de kiosken verkrijgbaar is.