Dansers die aan een universiteit verbonden zijn, hebben soms het gevoel dat een dansopleiding de enige weg naar professioneel succes is. Maar hoewel een hoofdvak in dans een geweldige optie kan zijn, is het zeker niet de enige. College zou een tijd van zelfontdekking moeten zijn, wat vaak betekent dat je een verscheidenheid aan academische interesses moet onderzoeken. We spraken met vijf artiesten die hun afstudeerrichting volledig buiten de danswereld kozen - zonder hun postdoctorale carrière op te offeren.
Branagan met Erez Milatin in Richard Alston's 'The Seasons' (foto door Richard Termine, met dank aan New York Theatre Ballet)
Tijdens het laatste jaar van de middelbare school van Alexis Branagan kwam ze op een keerpunt. 'Mijn leeftijdsgenoten kregen balletbaantjes, maar ik niet', zegt ze. Ze solliciteerde uiteindelijk naar de vrije kunsten, het conservatorium en de vijfjarige doctor in de fysiotherapieprogramma's. 'Ik wilde na mijn studie dans ontdekken, maar ik wist ook dat ik de intellectuele capaciteit had om te slagen in een academische wereld', zegt ze. Toen Branagan een talentbeurs ontving van de prestigieuze Jacobs School of Music aan de Indiana University, dacht ze dat de beslissing voor haar was genomen. 'Maar toen kwam ik in Princeton,' zegt ze, 'en dat kon ik niet afwijzen.'
In die tijd was de dansafdeling van Princeton vooral modern. In een poging om meer balletkansen te bieden aan studenten, was Branagan medeoprichter van Princeton University Ballet, een door studenten gerund gezelschap. Ze begon ook met het volgen van reguliere lessen aan de nabijgelegen Princeton Ballet School, en besloot Engels te studeren met een minor dans. 'De Engelse afdeling heeft een theaterstudietrack die veel cross-over had met de dansafdeling, dus de combinatie werkte goed', zegt ze.
Branagan vond het moeilijk om op school in topvorm te blijven. 'Ik dacht echt dat ik elke dag techniekles zou volgen, maar de strenge academische lessen haalden me in', zegt ze. Maar het schrijven van haar afstudeerscriptie, die de relatie tussen dans en poëzie onderzocht, deed Branagans liefde voor ballet weer oplaaien en gaf haar het zetje dat ze nodig had om professionele dans een kans te geven. 'Ik gaf mezelf een jaar na mijn afstuderen om een baan te krijgen, en binnen dat jaar kreeg ik er een bij New York Theatre Ballet', zegt ze.
Hoewel Branagan toegeeft dat het volgen van een Ivy League-opleiding niet de meest eenvoudige weg naar een danscarrière was, is ze blij met haar beslissing. 'Het brede scala aan collega's, professoren en choreografen waarmee ik in Princeton heb mogen werken, heeft zeker de kunstenaar gevormd die ik ben geworden', zegt ze.