7 redenen waarom niemand de dood zo leuk vindt als het zuiden



Begraafplaats van New Orleans Krediet: Dwight Nadig/Getty Images

Niemand doet de dood zoals het Zuiden. Om te beginnen is dit de Bible Belt, dus velen van ons zien de scheiding tussen de nabestaanden en de overledenen als een tijdelijke toestand. Dat houdt de deur tussen hier en, nou ja, 'daar' een beetje open. Ik heb op zondagmiddagen vaak geluisterd naar mijn moeder en haar broers en zussen die proberen uit te vinden of ze elkaar in de hemel zullen kennen. En nadat iedereen zijn of haar theologische perspectief had aangeboden, loste mama de vraag op haar manier op: 'Nou, ik geloof gewoon dat we weten elkaar. Wie wil er koffie?'



Wanneer een geliefde overlijdt (Trouwens, zuiderlingen gaan niet dood - we overlijden, steken over, verlaten deze sterfelijke wereld of gaan verder), we vinden troost in aloude begrafenisrituelen. Helaas hebben we een aantal van de oude manieren verlaten. Hier zijn er zeven waar we ons altijd aan moeten vastklampen - of samenwerken om te doen herleven:

1. Begrafenisprocessie-etiquette
Rouwenden rijden van de kerk naar de begraafplaats in een autostoet, waarbij alle chauffeurs hun koplampen verbranden. De auto's die ze tegenkomen op weg naar het graf stoppen aan de kant van de weg om respect te tonen voor Mama'n'em. Wie dat niet doet, is niet goed opgevoed.





2. De rouwjurk
Tegenwoordig is het niet ongebruikelijk om vrouwen te zien die (hijg!) pastelkleuren, bloemenprints en broek naar diensten. Vroeger hadden mijn moeder en haar zussen officiële begrafenisjurken in zwart, marineblauw of donkerbruin. De enige acceptabele accessoires waren een ZEER ingetogen bijpassende tovenaar en handschoenen (omdat we rouwen, geen bruidsthee gooien).

3. Het bekijken
Ik woonde eens een zuidelijke begrafenis bij met een vriend uit Up North, en hij was gekrenkt toen hij een open kist bij het altaar zag. Maar zuiderlingen willen Memaw gedag zeggen, face to face. En we willen de kans krijgen om dingen te zeggen als: 'Ziet ze er niet natuurlijk uit?'



4. Bloemenberichten van hier tot ginds
Mijn schoonzus uit het Midwesten was stomverbaasd toen ik haar vertelde dat zuiderlingen worden aangetrokken door bloemenbanners die suggereren dat we met de Almachtige kunnen praten via een plastic telefoon die qua kleur is afgestemd op (en is bevestigd aan) de gladiola-spray:

'De hemel riep - tante Sissy antwoordde.'
'Als je iets nodig hebt, mama, zeg dan tegen de engelen dat ze moeten bellen.'

5. Eten. Veel en veel ervan.
Nashville singer-songwriter Kate Campbell heeft een nummer genaamd 'Funeral Food' met deze zinger: 'Pass the chicken, pass the pie - we zeker eten goed als iemand sterft.' Dat zegt zo ongeveer alles.



6. Traditionele begrafenissoundtrack
Papa noemt hedendaagse gospelmuziek 'die tijdelijke muziek'. En een van mijn ooms houdt vol dat er sinds de Grote Depressie niets is geschreven dat het zingen waard is. Er is iets te zeggen voor de zuidelijke begrafenisklassiekers:

'Geweldige genade'
'Rots der Eeuwen'
'Waardevolle herinneringen'
'De Blijde Reünie Dag'
'Als alle zangers van God thuiskomen'
'Ik vlieg weg'
'Ik hoef de Jordaan niet alleen over'
'Als ze die gouden klokken luiden'
'De hemel zal het zeker allemaal waard zijn'

7. Verdwenen maar niet vergeten
We houden onze dierbaren bij ons - altijd - door verhalen over hen te vertellen wanneer we samenkomen. Daarom zijn zuiderlingen niet bang voor geesten. We weten dat ze familie zijn.