Een modewoord in de afgelopen jaren - mede dankzij zwarte vrouwen die het falen van de reguliere feministische bewegingen uitriepen om de kruising van ras en geslacht te erkennen die unieke uitdagingen vormt voor zwarte vrouwen - de term intersectionaliteit is bedacht door jurist Kimberle Crenshaw, maar het concept is al tientallen jaren in de ban van zwarte vrouwen. Onder hen was Zora Neale Hurston.
In Hun ogen keken naar God , de grootmoeder van de hoofdrolspeler Nanny betreurt Amerika's onrechtvaardige machtsstructuur: misschien is het ergens ver weg in de oceaan waar de zwarte man aan de macht is, maar we weten niet anders dan wat we zien. Dus de blanke man gooi de lading naar beneden en vertel de neger man tuh pick it up. Hij pakt het op omdat het moet, maar hij draagt het niet. Hij geeft het aan zijn vrouwen. Nanny besluit met haar meest bekende regel: [d]e nigger woman is de mule uh de world so fur as Ah can see. Deze uitdrukking blijft resoneren met zwarte vrouwen over de hele wereld.
r/r
02Zora Neale Hurston
Hurston benaderde haar schrijven als zowel een antropoloog als een creatieve figuur. De veelgeprezen schrijfster bracht tijd door in Louisiana, Florida en Haïti om materiaal te verzamelen voor haar eerste twee romans. Ze publiceerde in wetenschappelijke tijdschriften en schreef artikelen over zwarte dans en muziek.
Afwijkend van de normen van de Harlem Renaissance, documenteerde Hurston landelijke zwarte spraak en gebruikte ze volledig zwarte zuidelijke volkstaal in een aantal van haar werken. Sommige van haar mentoren, zoals Alain Locke, bekritiseerden haar werk als een grappige afleiding voor het blanke publiek en zonder het politieke en intellectuele gewicht van haar collega's. Richard Wright was nog minder vergevingsgezind en noemde het een minstreelshow.
Het is moeilijk om te bepalen waar de grens van ongefilterde authenticiteit en performatieve zwartheid kan worden getrokken, een dynamiek die nog steeds duidelijk is wanneer elk interview met hoodnieuws viraal gaat, een Tyler Perry-film een hit wordt en een zwarte zuidelijke mumble rap- en dansrage onze collectieve verbeelding. Velen zouden echter beweren dat er ruimte is voor een verscheidenheid aan beelden van zwartheid en dat we ons niet moeten beperken tot het promoten van de ene boven de andere uit louter respectabiliteitspolitiek.
r/r
03Zora Neale Hurston
Zora Neale Hurston promootte een standpunt dat ertoe leidde dat ze ronduit werd verbannen en verzette zich tegen de Brown v. Board-beslissing die leidde tot federaal verplichte integratie. Als reactie op integratie-inspanningen in de jaren vijftig betoogde ze dat ze geen tragedie ziet in het feit dat ze te donker is om uitgenodigd te worden voor een sociale aangelegenheid van een blanke school. Dit standpunt zou vandaag de dag nog steeds controversieel zijn, hoewel sommigen misschien beweren dat integratie een rol speelde bij het ontmantelen van geconcentreerde zwarte economische en politieke macht en het ondermijnen van cultureel competent onderwijs .
PhotoQuest/Getty Images
04Zora Neale Hurston
Janie, de hoofdpersoon in Hun ogen keken naar God , verlaat uiteindelijk de financiële zekerheid van haar eerste echtgenoot voor een man die meer dan tien jaar jonger is. De onconventionele leiding van Hurston is tweemaal gescheiden en leert haar verlangens en dromen prioriteit te geven in plaats van ze te onderwerpen aan maatschappelijke goedkeuring. Het romantische leven van Hurston was in het begin tot het midden van de twintigste eeuw eveneens atypisch voor zwarte vrouwen. Ook twee keer gescheiden, kreeg Hurston schrijf- en onderzoeksmogelijkheden die haar ertoe brachten om voor langere tijd te reizen, waarbij ze vaak haar auto als haar huis en een wapen voor veiligheid gebruikte.
r/r
05Zora Neale Hurston
Met de naast elkaar geplaatste stijlfiguren van zwarte vrouwen die vereisten dat ze ofwel aseksuele wezens of hyperseksuele jezebels waren, liet Hurston een zwarte vrouw zien die zich aan geen van beide conformeerde. Naast het verkrijgen van spirituele en fysieke autonomie, beheert Janie haar eigen seksuele agentschap in Hun ogen keken naar God . Janies eerste echtgenoot behandelt haar als zijn eigendom, maar ze tart zijn gezag en begint haar lichaam te waarderen zonder de doordringende ogen van de mannelijke blik. Ondanks het verlies van haar derde echtgenoot en liefde van haar leven tegen het einde van de roman, is Janie alleen, maar niet eenzaam. Hurston schrijft haar als een complexe figuur die blijft zoeken naar haar individualiteit en seksualiteit, zonder haar te beperken tot de verwachting dat ze deugdzaam moet zijn. Janie mag gewoon mens zijn.
Historische/Getty-afbeeldingen
De speler laden...
